نغمه ی خاطر نواز مرغ شب

کاروان ماه را همراه بود

نیمه شب ها آسمان را عالمی است

آه اگر این آسمان بی ماه بود

از جهان آرزوها بوی جان

بر فراز باغ دامن می کشید

از بهشت نسترن ها می گذشت

بال خود بر گونه ی من می کشید

اختران قندیل ها آویخته

زیر سقف معبد نیلوفری

کهکشان لرزنده همچون دود عود

می کند در بزم ما افسونگری

راز های خفته در آفاق دور

در سکوت نیمه شب جان می گرفت

پر بسوی آسمان ها می گشود

دامن ماه درخشان می گرفت

خوشتر از شب های مهتاب بهار

عالمی دیگر کجا دارد خدا؟

عالم عشق و امید و آرزوست

عالم تنهایی و اندیشه ها. 


 

نوشته شده توسط یه نفر در دوشنبه هفتم آبان 1386 ساعت 9:28 موضوع | لینک ثابت